Frances Gies, Joseph Gies "Życie w średniowiecznym zamku"

Autorzy: Frances Gies, Joseph Gies
Tytuł: "Życie w średniowiecznym zamku"
Tytuł oryginału: "Life in a Medieval Castle"
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 320

"Zanurzamy się w to niechlujne, niebezpieczne i nieprzyjemne, a jednak zarazem tak nieodparcie czarujące życie trzynastego stulecia"

Zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądało życie codzienne w średniowieczu? Albo jak budowano zamki i czy w takiej średniowiecznej warowni było miejsce np. na toaletę? Co jedzono w XIII wieku na śniadanie? Jaka była ulubiona rozrywka rycerzy? Na te i wiele innych pytań odpowiada wydana niedawno przez Znak książka małżeństwa historyków, zafascynowanych czasami średniowiecza.

Książka podzielona jest na kilkanaście rozdziałów, a każdy z nich dotyczy innej kwestii związanej z życiem na zamku. Najbardziej podobał mi się ten zatytułowany "Pani zamku", w którym poruszono między innymi temat życia małżeńskiego oraz romansów. Najtrudniej było mi z kolei przebrnąć przez części poświęcone architekturze, polowaniom oraz prowadzeniu wojen.

"Życie w średniowiecznym zamku" jest bardzo ładnie wydane, chociaż nie ukrywam, że liczyłam na twardą oprawę (i się zawiodłam). Ale oprócz wartości estetycznych zawiera również olbrzymią dawkę wiedzy, podanej w przystępny sposób. Chociaż nie jest to książka dla tych, którzy historię omijali do tej pory szerokim łukiem. Za to dla zainteresowanych tematem oraz osób chcących poszerzyć swoją wiedzę i uzupełnić wiadomości pozyskane z innych źródeł będzie idealna. Sprawdzi się również jako prezent dla pasjonatów historii.

Jestem zadowolona z lektury. Chociaż niektóre kwestie naprawdę mnie nie interesowały, o innych czytałam z zaciekawieniem. I nareszcie, choć trochę, miałam szansę wrócić do czytania książek historycznych - co bardzo zaniedbałam już po maturze (i czego żałuję, bo wiele wiadomości już wyleciało mi z głowy - a byłam naprawdę dobra z historii). Szkoda tylko, że autorzy skupiali się głównie na zamkach i zwyczajach angielskich (ewentualnie odnosząc się do całej Europy Zachodniej). Teraz muszę poszukać kolejnej książki, tym razem odnoszącej się do Polski. Chociaż... "Boże igrzysko" już od dawna czeka na półce;)

Moja ocena: 5/6

__________
Zródła zdjęć:

1.  http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4548842/zycie-w-sredniowiecznym-zamku


2. Photo by Megan Sanford on Unsplash

Czytaj więcej »

Ponure Poniedziałki: Ray Bradbury "Naznaczona ogniem"

Opowiadanie pochodzi ze zbioru "Pazdziernikowa kraina" (C&T, 2009)

"Przez długi czas stali w oślepiającym blasku słońca, obserwując jaśniejące cyferblaty swoich staroświeckich zegarków na łańcuszku, choć cienie chwiały się, słaniały im u stóp, a pod przewiewnymi letnimi kapeluszami pełzły strużki potu"

Dwóch staruszków wpatrujących się w drzwi pewnej kamienicy w upalny, letni dzień. Na kogo czekają? Czy to umówione spotkanie? A może mają zamiar śledzić tę osobę? Co mają z tym wszystkim wspólnego wysokie temperatury oraz narastająca wściekłość? I co się stanie, kiedy termometr wskaże 33 stopnie Celsjusza?

Ponieważ zaczął się wrzesień, postanowiłam wrócić do kojarzącego się z jesienią zbioru opowiadań Raya Bradbury'ego. I zaskoczyło mnie w nim opowiadanie pasujące bardziej do wakacji - o upale oraz o tym, jak działa on na ludzi. Wiadomo przecież, że zbyt wysokie temperatury mogą mieć wpływ na bardziej agresywne zachowania, co potwierdzają badania współczesnych psychologów. Ale już Szekspir pisał, że w tak gorące dni krew nie jest lodem. Nie należy się więc dziwić głównym bohaterom "Naznaczonej ogniem", że są dosyć zaniepokojeni zachowaniem obserwowanej przez nich kobiety. Jeden z nich chce za wszelką cenę zapobiec mogącemu się zdarzyć nieszczęściu. Tylko... czy mu się to uda? I kto w całej tej historii będzie prawdziwym agresorem?

Bardzo lubię opowiadania Bradbury'ego. Nie musiał epatować brutalnością, żeby stworzyć niezwykły, mroczny nastrój swoich tekstów. Tak jak i tutaj. Z pozoru w opowiadaniu nie dzieje się nic, co mogłoby przerażać: ot, wściekła na cały świat kobieta i dwóch staruszków, którzy uparli się, żeby ją śledzić. To brzmi nawet zabawnie. Gdyby nie to, że do końca nie wiemy, co konkretnie złego może się stać. Za to przeczuwamy, że coś wydarzy się na pewno. 

Muszę sobie dozować teksty tego autora. Niektóre są dla mnie niezwykle przygnębiające. Jednak ich ponury klimat i piękny, literacki język (a także tytuł całego zbioru;) sprawiają, że są one świetną lekturą na jesień. Która - przynajmniej dla mnie - rozpoczęła się już z początkiem września;)

Moja ocena: 5/6

Opowiadanie przeczytane w ramach wyzwania "Klasyka horroru 2"

____________________
Zródło zdjęcia:

Photo by freestocks.org on Unsplash

Czytaj więcej »

William Hope Hodgson "Szalupy z Glen Carrig"

Autor: William Hope Hodgson
Tytuł: "Szalupy z Glen Carrig"
Tytuł oryginału: "The Boats of the Glen Carrig"
Wydawnictwo: C&T
Rok wydania: 2017
Liczba stron: 162

"Zmierzchające powietrze przepojone było boleściwym jękiem - zauważyłem, że był w nim niezwykły, łkający ton, nad wyraz ludzka nuta w tym rozpaczliwym płaczu [...] gdy nadeszła noc i raptownie gęstniejący mrok, owo dziwne łkanie i szloch ucichło, a po krainie poniósł się nowy dzwięk: odległe, ponure warczenie [...] była tu nuta głodu, wyjątkowo ponura dla ucha. I właśnie to najbardziej ze wszystkich tych niesamowitych dzwięków zasiało w mym sercu przerażenie"

"Szalupy z Glen Carrig" to opowieść człowieka, któremu udało się uniknąć śmierci podczas katastrofy tytułowego statku. Podróżował on wraz z ocalałą częścią załogi w dwóch szalupach, a to, co widzieli podczas tego rejsu, przekraczało granice ludzkiego pojmowania. Najpierw trafili na Ziemię Samotności, na której nie było widać żywych stworzeń, za to w dzień i w nocy rozlegały się przerażające odgłosy. I jeszcze te drzewa, których kora w pewnych miejscach do złudzenia przypominała ludzkie twarze... Pózniej marynarze dostali się na bezludną wyspę, otoczoną morzem wodorostów. A ohydne stworzenia, które w tych wodorostach żyły, były śmiertelnie niebezpieczne. "Szalupy..." to morska opowieść pełna przygód. Macie na nią ochotę?

William Hope Hodgson znał się na morzu i żeglowaniu. Przez osiem lat był marynarzem, podejrzewam więc że wszelkie opisy sztormów oraz spraw technicznych (takich jak ustawianie masztów i rozpinanie takielunku) były przez niego przedstawione z dużą precyzją. Może tylko zbyt szczegółowo... A przynajmniej mi, osobie która nie ma zielonego pojęcia o statkach i żegludze, utrudniały nieco lekturę. Z drugiej strony dodawały one całej opowieści elementu realności. Za to opisy przerażających zjawisk i ohydnych morskich stworzeń znakomicie podkreślały klimat grozy. 

Muszę jednak przyznać, że o wiele bardziej podobała mi się pierwsza część powieści, dotycząca wspominanej już przeze mnie Ziemi Samotności. Miała niesamowity klimat, tym bardziej że nie było do końca wiadomo, kto lub co stanowi zagrożenie dla marynarzy (początkowo zupełnie nieświadomych, w jakie kłopoty się pakują). Dalsze rozdziały, poświęcone opisowi pobytu na wyspie, nie były już dla mnie tak interesujące. Karkołomne próby wydobycia z wodorostów statku, który zauważyli marynarze, powtarzające się codzienne czynności, sumiennie wymieniane przez narratora, a także opis historii miłosnej (w czym Hodgson zdecydowanie nie był zbyt dobry), nie wzbudziły już mojego ogromnego zaciekawienia.

Pomimo tego, że tematyka "Szalup..." nie do końca mi odpowiadała (wszelkie morskie opowieści nie są mi zbyt bliskie, może dlatego że mieszkam w górach;) lektura całości była ciekawym doświadczeniem. Tym bardziej, że - o ile pamiętam - było to pierwsze przeczytane przeze mnie dzieło tego autora, określanego jako "angielski klasyk opowieści grozy". Cieszę się więc, że po nie sięgnęłam. 

Moja ocena: 4/6

Powieść przeczytana w ramach wyzwania "Klasyka horroru 2"

___________________
Zródła zdjęć:
1. http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4296672/szalupy-z-quot-glen-carrig-quot
2. Photo by Jeremy Vessey on Unsplash

Czytaj więcej »