Opowiadanie jest dostępne w serwisie WolneLektury.
Można go też posłuchać na stronie Tchnienie Grozy (odcinek 13)
Tekst pochodzi ze zbioru "Demon ruchu".
Chyba z większością środków transportu związane są różne legendy i straszne opowieści. Przeklęte statki, niebezpieczne samoloty, ożywające samochody i ciężarówki o morderczych zamiarach... "Wdzięcznym" tematem są również pociągi i wszystko, co z nimi związane.
W opowiadaniu Stefana Grabińskiego poznajemy grupę odpoczywających po pracy kolejarzy. Siedzą w starym, dawno nieużywanym wagonie pocztowym i opowiadają sobie straszne historie. Wiadomo, że najbardziej przerażające są te, które wydarzyły się naprawdę. Do nich należy opowieść o sygnałach alarmowych odbieranych przez jedną ze stacji. Kolejarze sprawdzili, że nigdzie w okolicy nie doszło do awarii oraz, że żaden z ich kolegów nie wysyła tych sygnałów. Tymczasem komunikaty wciąż nadchodziły, w takiej samej kolejności. Najpierw sygnał "wozy odbiegły", oznaczający że wagony samoistnie odczepiły się od lokomotywy. Następny przekaz brzmiał: "wszystkie wozy zatrzymać". Kolejny: "przysłać lokomotywę z robotnikami". Ostatni, już rozpaczliwy: "przysłać maszynę z robotnikami i lekarzem". Wszystkie razem świadczyły o katastrofie. Pytanie tylko: czy to były żarty? Czy rzeczywiście gdzieś miał miejsce wypadek (chociaż sprawdzono okoliczne trasy i wszędzie panował spokój) ? I kto nadawał sygnały, skoro nie pochodziły z żadnej z pobliskich stacji?
Stefan Grabiński żył w latach 1887-1936. Był pisarzem, związanym z literaturą grozy. Określany jest jako "twórca horroru kolejowego", "polski Poe", "polski Lovecraft". Dlaczego obecnie tak mało osób o nim pamięta?
Jak miło przeczytać dobrze napisane opowiadanie: z godnym uwagi pomysłem, umiejętnie stopniowanym napięciem i świetnym (choć niezbyt zaskakującym) zakończeniem. Dodatkowym atutem jest język - nieco poetycki, połączony jednak z realistycznym sposobem narracji i wprowadzeniem fachowego słownictwa, związanego z koleją.
Podczas lektury można odnieść wrażenie, że siedzimy razem z kolejarzami w ich "kasynie" i przysłuchujemy się strasznym opowieściom. Może i historia tytułowych sygnałów nie wstrząśnie czytelnikiem... ale jest w stanie wywołać dreszcz niepokoju. I następnym razem, kiedy najdzie Was ochota na zwiedzenie opuszczonej stacji kolejowej albo zorganizowanie sesji zdjęciowej na torach, zastanowicie się dwa razy...
Moja ocena: 5/6
_______________
Od dwóch tygodni jestem magistrem;) Może pamiętacie, że jakiś czas temu zamieszczałam tutaj posty związane z tematem mojej pracy. Zastanawiałam się nad udostępnieniem całości, ale... podejrzewam, że kilka osób, których blogi analizowałam pod względem poprawności językowej, mogłoby się poczuć urażonych - nie wszyscy, z różnych powodów, piszą poprawnie, na co zwracałam szczególną uwagę. Na niektóre blogi reaguję teraz wręcz alergicznie (to chyba normalna reakcja po przebrnięciu przez pokaźną liczbę źle napisanych postów). No cóż, jeszcze się nad tym zastanowię...
Przypominam o konkursie;)
Źródło zdjęcia: unsplash.com